آموزش

سیره و تاریخ

صلح حدیبیه (۶ هجری)

صلح حدیبیه در سال ۶ هجری: سفر عمره، بیعت زیر درخت، شرایط پیمان، سوره فتح و راه مکه.

6 دقیقه مطالعهبه‌روزرسانی ۲۹ مهر ۱۴۰۵

در سال 6 هجری قمری (628 میلادی)، پیامبر ﷺ همراه با حدود 1,400 صحابی از مدینه برای انجام عمره بیرون آمد. آنان انتظار داشتند بی‌جنگ وارد مکه شوند. اما به پیمانی تن دادند که پذیرش آن برای بسیاری از آنان دشوار بود. قرآن بعدها نتیجه آن را فتحی آشکار خواند (48:1). این مقاله توضیح می‌دهد چه رخ داد و چرا اهمیت داشت.

إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًۭا مُّبِينًۭا ١

به راستی ما برای تو پیروزی آشکاری فراهم آوردیم؛

سوره الفتۡح (48:1)

سفر به حدیبیه

پیامبر ﷺ خوابی دیده بود. در آن، او و صحابه‌اش با سرهای تراشیده وارد مسجد الحرام می‌شدند. ایشان خواب را به صحابه گفتند و آنان آن را نشانه‌ای دانستند. قرآن بعدها آن رؤیا را تأیید کرد و فرمود که ورود در امنیت رخ خواهد داد (48:27).

لَّقَدْ صَدَقَ ٱللَّهُ رَسُولَهُ ٱلرُّءْيَا بِٱلْحَقِّ ۖ لَتَدْخُلُنَّ ٱلْمَسْجِدَ ٱلْحَرَامَ إِن شَآءَ ٱللَّهُ ءَامِنِينَ مُحَلِّقِينَ رُءُوسَكُمْ وَمُقَصِّرِينَ لَا تَخَافُونَ ۖ فَعَلِمَ مَا لَمْ تَعْلَمُوا۟ فَجَعَلَ مِن دُونِ ذَٰلِكَ فَتْحًۭا قَرِيبًا ٢٧

بی تردید خدا رؤیای پیامبرش را به حق و درستی تحقق داد [که در رؤیا وعده داده بود] شما قطعاً در حال امن و امنیت در حالی که سرهایتان را تراشیده و موی [یا ناخن] کوتاه کرده اید و بیمی ندارید، وارد مسجدالحرام خواهید شد. خدا آنچه را که شما نمی دانستید [که وعده ورود به مسجدالحرام در سال آینده است] دانست و پیش از آن پیروزی نزدیکی [که صلح حدیبیه بود برای شما] قرارداد.

سوره الفتۡح (48:27)

گروه احرام بسته بودند، یعنی در حالت لباس زیارت. هفتاد شتر برای قربانی آوردند. مانند مسافران، شمشیرها را در غلاف همراه داشتند و هیچ نقشه‌ای برای جنگ نداشتند. پیامبر ﷺ می‌خواست نشان دهد که مسلمانان برای صلح آمده‌اند.

قریش از این گروه باخبر شد و آماده شد جلوی آنان را بگیرد. نمی‌خواستند مسلمانان در مکه عمره به جا آورند، زیرا دیداری صلح‌آمیز جایگاه مسلمانان را تقویت می‌کرد. مسلمانان در حدیبیه فرود آمدند، جایی نزدیک به حاشیه حرم مکه.

بیعت زیر درخت

مذاکرات آغاز شد. قریش چند فرستاده فرستاد. پیامبر ﷺ به آنان فرمود که برای عمره آمده است، نه برای جنگ. ایشان عثمان بن عفان را به مکه فرستادند تا از سوی مسلمانان سخن بگوید. سپس شایعه شد که عثمان کشته شده است. آن خبر دروغ بود. به هر دلیل، پیامبر ﷺ صحابه را به بیعت فرا خواند. آنان پیمان بستند که استوار بمانند و بسیاری از آنان وعده دادند حتی اگر به مرگ بیانجامد فرار نکنند. دانشمندان این را بیعت رضوان می‌نامند.

الله آن بیعت را در قرآن توصیف کرد. فرمود که از مؤمنانی که زیر درخت بیعت کردند خشنود است (48:18).

۞ لَّقَدْ رَضِىَ ٱللَّهُ عَنِ ٱلْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ ٱلشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِى قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ ٱلسَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَـٰبَهُمْ فَتْحًۭا قَرِيبًۭا ١٨

یقیناً خدا از مؤمنان هنگامی که زیر آن درخت [که در منطقه حدیبیه بود] با تو بیعت می کردند خشنود شد، و خدا آنچه را [از خلوص نیّت و پاکی قصد] در دل هایشان بود می دانست، در نتیجه آرامش را بر آنان نازل کرد، و پیروزی نزدیکی را [که پیروزی در خیبر بود] به آنان پاداش داد.

سوره الفتۡح (48:18)

پیمان و شرایط آن

سهیل بن عمرو برای مذاکره از سوی قریش آمد. گفت‌وگو طولانی و پرتنش بود. چند بند از متن نوشته‌شده صحابه را آزرد. شرایط اصلی چنین بود:

  • مسلمانان آن سال بدون انجام عمره به مدینه بازمی‌گشتند. می‌توانستند سال بعد بازگردند و سه روز بمانند.
  • دو طرف ده سال با یکدیگر نمی‌جنگیدند.
  • هر کس از مکه که بدون اجازهٔ سرپرستش به مدینه می‌رفت، بازگردانده می‌شد.
  • هر کس از مدینه که به مکه می‌رفت، بازگردانده نمی‌شد.
  • قبایل دیگر می‌توانستند به هر یک از دو طرف بپیوندند.

سهیل همچنین به عبارت‌پردازی بالای سند اعتراض کرد. عبارتی را که مسلمانان با آن آغازش کرده بودند نپذیرفت و نپذیرفت که لقب «رسول خدا» پس از نام پیامبر نوشته شود. پیامبر ﷺ با این تغییرها موافقت کرد و در متن، او «محمد بن عبدالله» نامیده شد (Sahih al-Bukhari).

ابوجندل

در حالی که بندهای پیمان نوشته می‌شد، ابوجندل بن سهیل وارد اردوگاه شد. او را در مکه به خاطر دینش زندانی کرده بودند و در زنجیر وارد شد. از مسلمانان التماس کرد که از او محافظت کنند. پدرش سهیل خواست که او بر اساس پیمان بازگردانده شود. پیامبر ﷺ موافقت کرد، زیرا بندهای پیمان از پیش قطعی شده بود. از ابوجندل خواست صبر کند و به او گفت که خداوند به‌زودی برای او و دیگران راهی خواهد گشود (روایت‌های نخستین در سیرهٔ ابن اسحاق).

این صحنه برای اصحاب دردناک بود. بسیاری احساس تحقیر کردند. برخی پرسیدند که چرا باید اصلاً چنین شرایطی را بپذیرند.

پرسش عمر

عمر بن خطاب نزد پیامبر ﷺ رفت و پرسید آیا آنان بر حق نیستند. پیامبر ﷺ فرمود بله. عمر سپس پرسید چرا باید چنین خواری‌ای را بپذیرند. پیامبر ﷺ پاسخ داد که او بنده و فرستاده الله است، از پروردگارش نافرمانی نمی‌کند و الله او را فرو نمی‌گذارد. عمر سپس همان پرسش‌ها را از ابوبکر کرد و ابوبکر پاسخ مشابهی داد (Sahih al-Bukhari).

عمر بعدها از نحوه سخن گفتن خود در آن روز پشیمان شد. او گفت پس از آن کارهای نیک بسیاری انجام داد به این امید که جبرانش کند (Sahih al-Bukhari).

سوره فتح

در راه بازگشت، قرآن نازل شد. سوره فتح، پیروزی، با توصیف فتحی آشکار آغاز می‌شود (48:1). پیامبر ﷺ فرمود که این سوره برای او از هر چیزی که خورشید بر آن می‌تابد ارزشمندتر است (Sahih al-Bukhari).

سوره همچنین به مؤمنان یادآوری می‌کند که الله از آنان محافظت کرد. او در دره مکه دست هر دو طرف را بازداشت، پس از آنکه مؤمنان برتری یافته بودند (48:24).

وَهُوَ ٱلَّذِى كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُم بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنۢ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا ٢٤

و اوست که پس از آنکه شما را [بی جنگ و خونریزی] بر دشمن پیروز و مسلط کرد، دست های آنان را از [جنگ با] شما و دست های شما را از [جنگ با] آنان در دل مکه [که منطقه حدیبیه است] باز داشت؛ و خدا همواره به آنچه انجام می دهید بیناست.

سوره الفتۡح (48:24)

چرا به نقطه عطف تبدیل شد

بسیاری از صحابه در آن زمان این پیمان را شکست می‌دانستند. در فاصله‌ای کوتاه، چندین چیز تغییر کرد.

این پیمان به مسلمانان امنیت داد تا سفر کنند، تعلیم دهند و با دیگران گفت‌وگو کنند. تاریخ‌نگاران متقدم گزارش می‌دهند که شمار مسلمانان تازه در دو سال پس از پیمان به‌شدت افزایش یافت. منابع ارقام دقیق نمی‌دهند، پس با هر عددی با احتیاط برخورد کنید.

این پیمان دوام نیاورد. بنی‌بکر که با قریش هم‌پیمان بودند، به خزاعه که با مسلمانان هم‌پیمان بودند حمله کردند. قریش از این حمله پشتیبانی کرد و این کار پیمان را شکست. در سال 7 هجری، یعنی سال پس از پیمان، مسلمانان به پشتوانه اجازه پیمان، عمره‌ای را که از دست داده بودند به نام عمره قضا به جا آوردند. در سال 8 هجری (630 میلادی)، پیامبر ﷺ با حدود 10,000 صحابه به سوی مکه لشکر کشید. شهر با جنگ اندکی تسلیم شد.

درس‌هایی از این پیمان

  • یک نتیجهٔ خوب ممکن است در ابتدا خوب به نظر نرسد. بسیاری از صحابه تا مدتها بعد نمیتوانستند سود آن را ببینند.
  • قرآن هنگامیکه طرف مقابل به صلح گرایش نشان میدهد، به صلح تشویق میکند (8:61). صلح کردن نشانهٔ ضعف نیست.
  • رهبران ممکن است ناچار شوند شرایطی را که خوششان نمیآید بپذیرند، وقتی که مصلحت بزرگتر روشن است و به قول خود وفا میکنند.
  • احساسات شدید نیازمند صبر است. درد ابو جندل و تردید عمر هر دو واقعی بودند و هر دو با صبر و توکل پاسخ داده شدند.

۞ وَإِن جَنَحُوا۟ لِلسَّلْمِ فَٱجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ ٦١

و اگر دشمنان به صلح گرایند، تو هم به صلح گرای، و بر خدا توکل کن، که یقیناً او شنوا و داناست.

سوره الأنفال (8:61)

ادامه مطالعه