آموزش

سیره و تاریخ

زندگانی حضرت محمد (ص)

مروری جامع بر زندگی پیامبر محمد (درود خدا بر او باد)، از تولد ایشان در مکه تا خطبه پایانی.

25 دقیقه مطالعهبه‌روزرسانی ۲۹ بهمن ۱۴۰۴

درآمدی بر سیره

سیرهٔ پیامبر خدا ﷺ بسیار فراتر از یک گزارش تاریخی است — سیره الگوی زندهٔ آن است که مسلمان چگونه عبادت، روابط، رهبری، سختی‌ها و همهٔ ابعاد زندگی انسانی را سامان می‌دهد. او به‌عنوان آخرین پیام‌آور الهی که خداوند برای همهٔ بشریت فرستاد، زندگی‌اش مستندترین و دقیق‌ترین زندگی‌نامهٔ حفظ‌شده در جهان باستان است که از راه زنجیره‌های سخت‌گیرانهٔ روایت (isnad) به ما رسیده و عالمان در طول قرن‌ها درستی آن را تأیید کرده‌اند.

مطالعهٔ سیره تنها یک تمرین علمی نیست. سیره محبت به پیامبر ﷺ را در دل می‌پرورد، فهم قرآن را عمیق‌تر می‌کند (قرآنی که در پاسخ مستقیم به رخدادهای زندگی او نازل شد) و برای مؤمنان هر عصر حکمت عملی به ارمغان می‌آورد.

لَّقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا

یقیناً برای شما در [روش و رفتار] پیامبر خدا الگوی نیکویی است برای کسی که همواره به خدا و روز قیامت امید دارد؛ و خدا را بسیار یاد می کند.

سوره الأحۡزاب (33:21)

نسب و ولادت

محمد بن عبدالله بن عبدالمطلب در مکّه در سال فیل (Aam al-Fil)، حدود 570 میلادی، زاده شد — همان سالی که خداوند سپاه پیل ابرهه را در هم شکست، آنگاه که آهنگ ویران کردن کعبه کرده بودند. او از تیرهٔ بزرگوار قریش بود، همان پاسداران خانهٔ خدا، و به‌ویژه از خاندان سرشناس بنی‌هاشم که به بخشندگی و جایگاه اجتماعی بلند شناخته می‌شدند.

تبار

نسب او از طریق فرزندش اسماعیل عليه السلام, به حضرت ابراهیم عليه السلام می‌رسد؛ تحققِ دعایی که ابراهیم هنگام ترک هاجر و اسماعیل در دره بی‌آب و علف مکه کرد. پدرش، عبدالله، خوش‌سیما‌ترین و نجیب‌ترین جوان قریش به شمار می‌رفت، اما در سفری تجاری به مدینه پیش از تولد محمد ﷺ درگذشت. مادرش، آمنه بنت وهب، هنگامی که او تنها شش سال داشت از دنیا رفت و او را در سنین کودکی یتیم گذاشت — واقعیتی که قرآن بعدها با نهایت لطف و مهربانی به آن اشاره می‌کند:

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَىٰ

آیا تو را یتیم نیافت، پس پناه داد؟

سوره الضحى (93:6)

دوران کودکی در صحرا

بر پایهٔ رسم بزرگان عرب، محمد ﷺ نوزاد را برای شیر خوردن و پرورش به میان بادیه‌نشینان صحرا سپردند؛ دایه‌ای به نام حلیمه سعدیه از تیرهٔ بنی‌سعد. این کار چند فایده داشت: کودک با لهجهٔ ناب عربی صحرا آشنا می‌شد، توان بدنی‌اش پرورده می‌شد و از بیماری‌هایی که شهرها را درمی‌نوردید، دور می‌ماند. در همین روزگار همراهی با حلیمه بود که رخداد نامدار شکافتن سینهٔ او (shaqq al-sadr) روی داد — فرشتگان آمدند و دلش را پاک کردند؛ رخدادی معجزه‌آسا که در صحیح مسلم روایت شده است.

زندگی پیش از بعثت

در سرپرستی پدربزرگ و عمویش

پس از درگذشت مادرش، محمد ﷺ به سرپرستی پدربزرگش عبدالمطلب درآمد؛ رئیس قریش و متولی چاه زمزم. عبدالمطلب نوه‌اش را بسیار دوست می‌داشت و چیزی خارق‌العاده در او می‌دید. چون عبدالمطلب دو سال بعد درگذشت، محمد ﷺ هشت‌ساله به سرپرستی عمویش ابوطالب رفت؛ او با آنکه خود خانواده‌ای پرجمعیت و توان مالی اندکی داشت، او را همچون فرزند خویش پرورد. محبت و حمایت ابوطالب در دهه‌های بعد نقشی حیاتی خواهد داشت.

چوپان

محمد ﷺ در جوانی چوپان بود و گله‌ها را در تپه‌های گرداگرد مکه می‌چراند. بعدها فرمود: «هیچ پیامبری نبود مگر آنکه چوپان بود.» (صحیح البخاری). این پیشه فروتنانه صفاتی را در او پرورد که برای رسالت آینده‌اش ضروری بود — شکیبایی با ناتوانان، هوشیاری، ساعت‌های طولانی اندیشه در تنهایی زیر آسمان باز، و احساس مسئولیت عمیق در برابر کسانی که به او سپرده شده‌اند.

تاجر و لقب امین

چون بزرگ‌تر شد، محمد ﷺ در سفرهای تجاری به شام همراه عمویش می‌رفت و در سراسر مکه به راستگویی بی‌عیب، دادوستد منصفانه و خوی نرم شهره گشت. او را Al-Amin (امین) و As-Sadiq (راستگو) می‌نامیدند — لقب‌هایی که همان جامعه‌ای به او داد که بعدها با پیامش به مخالفت برخاست. مردم اموال ارزشمند خود را برای نگهداری به او می‌سپردند و اختلاف‌ها را برای داوری نزد او می‌آوردند.

در بیست‌وپنج سالگی، بانوی بازرگان ثروتمند و محترمی به نام خدیجه بنت خویلد او را به سرپرستی کاروانی تجاری به شام گماشت. میسره، خدمتکار او که همراه وی بود، از راستگویی و مهربانی خارق‌العاده‌اش و برکت‌های غیرعادی که گویی همراهش بود برایش گزارش آورد.

ازدواج با خدیجه

خدیجه — زنی از تبار نجیب، خردمند و بزرگ‌منش — که از خوی او خوشش آمده بود و گزارش‌ها بر او اثر گذاشته بود، از طریق واسطه پیشنهاد ازدواج داد. او 25 ساله بود و او 40 ساله. پیوندشان سرشار از عشق عمیق، احترام متقابل و همراهی استوار بود. برایش شش فرزند آورد: قاسم، عبدالله، زینب، رقیه، ام‌کلثوم و فاطمه. تا 25 سال، تا زمان درگذشتش، تنها همسر او بود و تا پایان عمر با محبت و سپاس از او یاد می‌کرد.

بازسازی کعبه

وقتی محمد ﷺ 35 ساله بود، کعبه بر اثر سیل آسیب دید و قریش بازسازی آن را بر عهده گرفت. اختلافی بر سر این پدید آمد که کدام طایفه افتخار گذاشتن سنگ سیاه مقدس (al-Hajar al-Aswad) را در گوشه‌اش داشته باشد. قبایل نزدیک بود به جنگ و درگیری بیفتند تا اینکه توافق کردند نفر بعدی که وارد حرم مقدس می‌شود تصمیم بگیرد. آن شخص محمد ﷺ بود. او سنگ را بر پارچه‌ای گذاشت، از هر طایفه نماینده‌ای خواست تا لبه‌های آن را بگیرند، و همگی آن را بلند کردند تا در جای خود قرار گیرد — سپس خودش آن را در جای خود نشاند. این راه‌حل خردمندانه از درگیری جلوگیری کرد و شهرت او را در دادگری و خرد بیش از پیش استوار ساخت.

نخستین وحی

همچنان‌که به 40 سالگی نزدیک می‌شد، محمد ﷺ بیش از پیش به خلوت و اندیشه کشیده می‌شد. به غار حرا، غار کوچکی بر جبل النور (کوه نور) مشرف به مکه، پناه می‌برد و روزها و شب‌ها را در تأمل می‌گذراند. از فساد اخلاقی پیرامونش آزرده بود — بت‌پرستی، زنده‌به‌گور کردن دختران نوزاد، بهره‌کشی از ناتوانان، و خون‌ریزی بی‌پایان قبیله‌ای.

در ماه رمضان سال 610 میلادی بود که فرشته جبرئیل عليه السلام در غار بر او ظاهر شد و به او فرمان داد که بخواند:

اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ ۝ خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ ۝ اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ ۝ الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ۝ عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ

(1) بخوان به نام پروردگارت که [همه آفریده ها را] آفریده؛ (2) [همان که] انسان را از علق به وجود آورد. (3) بخوان در حالی که پروردگارت کریم ترین [کریمان] است. (4) همان که به وسیله قلم آموخت، (5) [و] به انسان آنچه را نمی دانست تعلیم داد.

سوره العلق (96:1-5)

پیامبر ﷺ که نه می‌توانست بخواند و نه بنویسد، از شدت این دیدار مبهوت شد. لرزان به خانه شتافت و خدیجه را صدا زد: «مرا بپوشان! مرا بپوشان!» (Zammilooni, Zammilooni). پس از آنکه آنچه رخ داده بود را توصیف کرد، خدیجه با کلماتی پاسخ داد که ایمان و بینش خارق‌العاده‌اش را آشکار می‌کند: «هرگز! به الله، الله هرگز تو را خوار نمی‌کند. تو پیوند خویشاوندی را نگه می‌داری، بار ناتوانان را بر دوش می‌کشی، به تهیدستان یاری می‌رسانی، مهمانان را گرامی می‌داری، و به گرفتاران بلا کمک می‌کنی.» (Sahih al-Bukhari)

سپس او را نزد پسرعموی سالخورده‌اش، ورقة بن نوفل، عالم مسیحی برد که توصیف جبرئیل را شناخت و تأیید کرد که محمد ﷺ همان وحی الهی را دریافت کرده است که بر موسی نازل شد. بدین ترتیب خدیجه نخستین کسی شد که به پیامبری او ایمان آورد.

اسلام آغازین در مکه (610–622 میلادی)

نخستین مسلمانان

نخستین کسانی که اسلام آوردند، نزدیک‌ترین آشنایان به محمد ﷺ بودند — گواهی بر قدرت شخصیتی که به چشم دیده شده بود:

  • خدیجه بنت خویلد — همسر او، نخستین مؤمن، که او را با ثروت، محبت و اعتقاد استوارش پشتیبانی کرد
  • علی بن ابی طالب — پسرعموی جوان او که در خانه‌اش پرورش یافت و هنگام پذیرش اسلام حدوداً ده سال داشت
  • زید بن حارثه — برده‌ای آزادشده که پیامبر ﷺ او را به فرزندی پذیرفته بود؛ نشانه‌ای از اینکه ایمان از طبقه اجتماعی فراتر می‌رود
  • ابوبکر صدیق — نزدیک‌ترین دوست او و بازرگانی محترم که بی هیچ لحظه‌ای تردید اسلام آورد و سپس بسیاری دیگر را به این دین آورد

مرحله پنهانی و اعلام آشکار

برای سه سال نخست، پیامبر ﷺ مردم را به‌صورت پنهانی به اسلام فرا خواند و جامعه کوچکی از مؤمنان را گرد آورد که پنهانی در خانه ارقم بن ابی ارقم گرد هم می‌آمدند. سپس الله فرمان ابلاغ آشکار پیام را نازل کرد:

فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ

پس آنچه را به آن مأموری اظهار کن و از مشرکان روی بگردان.

سوره الحجۡر (15:94)

پیامبر ﷺ بر کوه صفا بالا رفت و قبایل قریش را ندا داد و آنان را از عذابی سخت بیم داد اگر از بت‌پرستی دست برندارند و به پرستش خدای یگانه روی نیاورند. عمویش ابولهب با دشمنی پاسخ داد، اما پیام ابلاغ شده بود — و دیگر هرگز خاموش نمی‌شد.

آزار و شکنجه مسلمانان نخستین

سران قریش به‌سختی با اسلام مخالفت کردند. پیام توحید اقتصاد بت‌پرستی آنان را تهدید می‌کرد (زائران برای زیارت 360 بت کعبه مال فراوان خرج می‌کردند)، سلسله‌مراتب اجتماعی‌شان را (اسلام همه مردم را در پیشگاه الله برابر اعلام کرد) و سنت‌های نیاکانی‌شان را. تا زمانی که حمایت ابوطالب برجا بود نمی‌توانستند مستقیماً به محمد ﷺ حمله کنند، پس آسیب‌پذیرترین مؤمنان را هدف گرفتند.

بلال بن رباح، برده‌ای حبشی، را اربابش امیه بن خلف در خیابان‌های سوزان مکه می‌کشید و سنگ بزرگی بر سینه‌اش نهاده بود و از او می‌خواست از اسلام دست بردارد. تنها پاسخ بلال، که با لب‌های ترک‌خورده تکرار می‌شد، این بود: «Ahad, Ahad» (یکی، یکی) — تأکیدی بر یگانگی الله. سرانجام ابوبکر او را خرید و آزاد کرد. خانواده یاسر — یاسر، همسرش سمیه و پسرشان عمار — را زیر آفتاب سوزان شکنجه می‌کردند. سمیه بنت خیاط نخستین شهید اسلام شد، هنگامی که ابوجهل او را به سبب نپذیرفتن دست‌برداشتن از ایمانش با نیزه کشت.

نخستین هجرت به حبشه

با شدت گرفتن آزار و اذیت، پیامبر ﷺ به گروهی از مسلمانان فرمودند که به پناه پادشاه عادل مسیحی حبشه (al-Habasha)، نجاشی، پناه ببرند. هنگامی که قریش فرستادگانی برای بازگرداندن آنان فرستاد، جعفر بن ابی‌طالب آیاتی از سوره مریم (سوره 19) درباره حضرت مریم و حضرت عیسی خواند. نجاشی گریست، خطی روی شن کشید و اعلام کرد که تفاوت میان اسلام و مسیحیت از آن خط بیشتر نیست. او مسلمانان را کاملاً تحت حمایت خود گرفت.

تحریم بنی‌هاشم

قریش تحریم اجتماعی و اقتصادی فراگیری را بر تمامی قبیله بنی‌هاشم — مسلمان و غیرمسلمان — تحمیل کردند و پیمانی نوشتند که هرگونه ازدواج، تجارت و تعامل اجتماعی با آنان را ممنوع می‌کرد. به مدت سه سال (حدود 616–619 میلادی)، قبیله در دره ابوطالب (Shi'b Abi Talib) محصور شد و چنان گرسنگی سختی را تحمل کرد که به خوردن برگ و چرم بسنده کردند. تحریم تنها زمانی برداشته شد که چند تن از اشراف قریش، با وجدان بیدار، پیمان را به چالش کشیدند و دریافتند که موریانه‌ها سند را خورده‌اند و تنها نام الله سالم مانده است.

سال اندوه — Aam al-Huzn (619 میلادی)

اندکی پس از پایان تحریم، پیامبر ﷺ دو فقدان ویران‌کننده را پشت سر هم متحمل شدند. نخست، همسر محبوبشان خدیجه درگذشت — زنی که نخستین ایمان‌آورنده به او، همراز، مایه آرامش و پشتیبانش برای 25 سال بود. سپس، تنها چند هفته بعد، عمویش ابوطالب درگذشت — مردی که او را از کودکی پروراند و از شدیدترین خشونت‌های قریش محافظت کرد، هرچند هرگز به‌طور رسمی اسلام نیاورد. با از دست رفتن هم تکیه‌گاه شخصی و هم حامی سیاسی‌اش، پیامبر ﷺ به آسیب‌پذیرترین و از نظر عاطفی دردناک‌ترین دوره زندگی خود وارد شدند.

در همین زمان بود که به شهر طائف سفر کرد، به این امید که مردمش پیام او را بپذیرند. اما سران شهر او را مسخره کردند و کودکان و خدمتکارانشان را فرستادند تا او را از شهر بیرون کنند و آنقدر سنگ بارانش کردند که کفش‌هایش از خون پر شد. در لحظه‌ای از نهایت تنهایی و درماندگی، فرشته جبرئیل با فرشته کوه‌ها ظاهر شد، که پیشنهاد کرد مردم طائف را میان دو کوهی که شهرشان را احاطه کرده‌اند درهم بکوبد. پیامبر ﷺ امتناع کردند و فرمودند: «بلکه امیدوارم الله از نسل آنان مردمانی پدید آورد که تنها الله را بپرستند.» (Sahih al-Bukhari)

سفر شبانه و معراج — Al-Isra' wal-Mi'raj

در این پایین‌ترین نقطه از زندگی زمینی پیامبر، الله او را با شگفت‌انگیزترین رویداد معنوی تاریخ بشر گرامی داشت. در یک شب، پیامبر ﷺ از مسجدالحرام در مکه (مسجدالحرام) به مسجدالاقصی در بیت‌المقدس (مسجدالاقصی) برده شد و در آنجا امامت همه پیامبران پیشین را در نماز به عهده گرفت. سپس از هفت آسمان فراتر برده شد و در هر آسمان با پیامبری دیدار کرد — آدم در آسمان اول، عیسی و یحیی در دوم، یوسف در سوم، ادریس در چهارم، هارون در پنجم، موسی در ششم، و ابراهیم در هفتم، نزد بیت‌المعمور، کعبه آسمانی.

سپس فراتر از آن به سدرةالمنتهی (درخت سِدرِ آخرین حد) و به حضور الهی برکشیده شد، جایی که الله نمازهای پنجگانه روزانه را به عنوان هدیه‌ای واجب بر امت اسلامی مقرر فرمود.

سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا

منزّه و پاک است آن [خدایی] که شبی بنده اش] محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم)] را از مسجدالحرام به مسجد الاقصی که پیرامونش را برکت دادیم، سیر [و حرکت] داد، تا [بخشی] از نشانه هایِ [عظمت و قدرت [خود را به او نشان دهیم؛ یقیناً او شنوا و داناست.

سوره الإسۡراء (17:1)

وقتی پیامبر ﷺ این سفر را برای قریش بازگو کرد، بسیاری او را به ریشخند گرفتند. اما ابوبکر با شنیدن این خبر، بی درنگ گفت: «اگر او گفته باشد، پس راست است.» به سبب همین پاسخ بود که لقب صدیق (تصدیق‌کننده راستی) به او داده شد.

هجرت به مدینه (622 میلادی)

در دو سال پیش از هجرت، گروه‌هایی از زائران شهر یثرب (که بعدها مدینه — «شهر پیامبر» — نام گرفت) در فصل حج با محمد ﷺ دیدار کردند و اسلام آوردند. در بیعت‌های مشهور عقبه، آنان با پیامبر ﷺ پیمان وفاداری بستند و از او خواستند میانشان ساکن شود و وعده دادند همان‌گونه که از خانواده خود پاسداری می‌کنند، از او نیز پاسداری کنند.

سپس پیامبر ﷺ به مسلمانان فرمان داد تا در گروه‌های کوچک به مدینه مهاجرت کنند. سرانجام، هنگامی که تقریباً همه مؤمنان رفته بودند و قریش نقشه ترور او را کشیدند — از هر قبیله یک جوان برگزیدند تا خون او میان همه تقسیم شود و گناهش بر همگان افتد — الله به او اجازه رفتن داد.

سفر

در شب سوءقصد، پیامبر ﷺ به علی دستور داد در بستر او بخوابد و در حالی که توطئه‌گران بر درِ خانه‌اش گرد آمده بودند، از خانه بیرون رفت. الله خواب را بر آنان چیره کرد و پیامبر ﷺ نادیده بیرون رفت و این آیات را تلاوت می‌کرد:

وَجَعَلْنَا مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ

و از پیش رویشان حایلی و از پشت سرشان [نیز] حایلی قرار داده ایم، و به صورت فراگیر دیدگانشان را فرو پوشانده ایم، به این خاطر حقایق را نمی بینند،

سوره يسٓ (36:9)

او و ابوبکر به سوی جنوب به غار ثور رفتند و سه روز در آنجا پنهان شدند، در حالی که قریش در جست‌وجوی آنان بود. وقتی ردگیران به دهانه غار رسیدند، ابوبکر از بیم آهسته گفت: «اگر یکی از آنان به پای خود بنگرد، ما را خواهد دید.» پیامبر ﷺ آرام پاسخ داد: «درباره دو تن چه گمان داری که سومی‌شان الله است؟» (صحیح بخاری). عنکبوتی تار خود را بر دهانه غار تنیده بود و کبوتری آنجا آشیانه کرده بود — نشانه‌هایی از اینکه کسی به‌تازگی وارد آنجا نشده است. ردگیران بازگشتند.

پس از سه روز، مسیر طولانی‌تری را از راه ساحل به سوی شمال در پیش گرفتند و سالم به قبا در حومه مدینه رسیدند؛ همان‌جا بود که پیامبر ﷺ نخستین مسجد اسلام را بنا کرد. این مهاجرت — هجرت — نشانگر آغاز تقویم اسلامی و تولد جامعه مسلمانان به‌عنوان یک موجودیت سیاسی است.

به مدینه خوش آمدید

مسلمانان مدینه، معروف به انصار (یاران)، از مهاجران (مهاجرین) با سخاوتی چشمگیر استقبال کردند و خانه‌ها، زمین و ثروت خود را با آنان تقسیم کردند. پیامبر ﷺ این را با برقراری نظام برادری (مؤاخات) میان هر مهاجر و یک انصاری رسمیت بخشید و پیوندهایی ایجاد کرد که در برخی موارد در آغاز همانند خویشاوندی نسبی تلقی می‌شد.

تأسیس دولت اسلامی

قانون اساسی مدینه — صحیفه مدینه

یکی از نخستین اقدامات پیامبر ﷺ تدوین سند قانون اساسی بود — که مورخان آن را از نخستین قانون‌های اساسی مکتوب در تاریخ بشر می‌دانند. این سند مدینه را به‌عنوان یک موجودیت سیاسی یکپارچه تثبیت کرد، حقوق و مسئولیت‌های همه شهروندان، از جمله مسلمانان، یهودیان و اعراب مشرک، را تعریف نمود، آزادی دینی را تضمین کرد، دفاع متقابل در برابر تهدیدهای بیرونی را الزامی ساخت و پیامبر ﷺ را داور نهایی اختلاف‌ها قرار داد. این سندی انقلابی بود که از شکاف‌های قبیله‌ای و دینی فراتر می‌رفت.

مسجد پیامبر — مسجد النبی

پیامبر ﷺ زمینی را خرید که شترش هنگام ورود به مدینه در آن زانو زد و مسجد خود را بنا کرد — سازه‌ای ساده از تنه‌های نخل و خشت گلی، با بامی از برگ نخل. این مسجد بسیار بیش از مکانی برای نماز بود: مقر حکومت، مدرسه، سرپناهی برای بی‌خانمان‌ها (اهل صفه، یا اصحاب صفه، مهاجران تنگدستی بودند که در مسجد زندگی می‌کردند)، بیمارستانی برای مجروحان و قلب اجتماعی کل جامعه بود.

اذان — بانگ نماز

اذان پس از آن برقرار شد که صحابی عبدالله بن زید آن را در خوابی صادق دید؛ خوابی که عمر بن خطاب تأییدش کرد، چون همان رؤیا را دیده بود. پیامبر ﷺ آن را الهامی الهی شناخت و بلال بن رباح — همان مردی که در مکه به‌خاطر ایمانش شکنجه شده بود — را به‌عنوان نخستین مؤذن (فراخوان به نماز) در اسلام برگماشت. صدای پرقدرت او که بر فراز مدینه طنین می‌انداخت، گواهی زنده بر پیام برابری و رهایی‌بخش اسلام بود.

نبردهای بزرگ

نبرد بدر — 17 رمضان، سال 2 هجری قمری (624 میلادی)

نخستین رویارویی بزرگ نظامی میان مسلمانان و قریش. سپاه مسلمانان با 313 نفر — با تجهیزاتی ناکافی، تنها دو اسب و هفتاد شتر — در برابر سپاه قریش با حدود 1,000 سربازِ به‌خوبی مسلح ایستاد. پیامبر ﷺ شب پیش از نبرد را به نماز گذراند و چنان سوزناک دعا کرد که ردایش از شانه‌هایش فرو افتاد، و ابوبکر گفت: «ای رسول خدا، دعای تو به درگاه پروردگارت کافی است.»

خداوند پاسخ داد و فرشتگانی فرستاد تا در کنار مؤمنان بجنگند:

إِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجَابَ لَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُم بِأَلْفٍ مِّنَ الْمَلَائِكَةِ مُرْدِفِينَ

[یاد کنید] هنگامی را که [در حال مشاهده دشمنِ تا دندان مسلح با دعا و زاری] ازپروردگارتان یاری خواستید، و او درخواست شما را اجابت کرد که من مسلماً شما را با هزار فرشته که پی در پی نازل می شوند، یاری می دهم.

سوره الأنفال (8:9)

مسلمانان پیروزی قاطعی به دست آوردند. بدر نقطه عطفی بود — مسلمانان را به نیرویی مشروع بدل کرد، افسانه شکست‌ناپذیری قریش را در هم شکست و تأییدی بود بر پشتیبانی الهی از مؤمنان.

نبرد احد — سال 3 هجری قمری (625 میلادی)

قریش برای انتقام خون بدر با 3,000 سرباز به سوی مدینه حرکت کرد. پیامبر ﷺ پنجاه کماندار را بر تپه‌ای راهبردی گماشت و سخت تأکید کرد که به هیچ روی سنگر خود را ترک نکنند. مسلمانان در آغاز دست برتر را داشتند، اما چون کمانداران عقب‌نشینی دشمن را دیدند و برای گردآوری غنایم سنگرهای خود را ترک کردند، خالد بن ولید، فرمانده سواره‌نظام قریش، از این شکاف بهره برد و از پشت حمله کرد.

نبرد به آشوب کشید. خود پیامبر ﷺ در صورت زخم برداشت، حلقه‌های کلاهخودش به گونه‌اش فرو رفت و دندانش شکست. عمویش حمزة بن عبدالمطلب — «شیر خدا» — به شهادت رسید و پیکرش مثله شد. شایعه‌ای دروغ پراکنده شد که پیامبر ﷺ کشته شده است و این سبب شد برخی بگریزند. با این حال، گروهی از یاران گرد او سپری انسانی تشکیل دادند و سرانجام نبرد بی‌نتیجه ماند.

احد درس‌های ژرفی درباره اطاعت از پیامبر ﷺ، خطرهای فریب دنیا و این واقعیت داشت که ناکامی‌ها آزمون‌های ایمان‌اند:

وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ

و [در انجام فرمان هایِ حق و در جهاد با دشمن] سستی نکنید و [از پیش آمدها و حوادث و سختی هایی که به شما می رسد] اندوهگین مشوید که شما اگر مؤمن باشید، برترید.

سوره آل عمۡران (3:139)

نبرد خندق (غزوه خندق) — سال 5 هجری قمری (627 میلادی)

ائتلافی بزرگ از قریش، قبایل غطفان و گروه‌های دیگر سپاهی نزدیک به ۱۰٬۰۰۰ سرباز گرد آوردند و با این نیت که جامعهٔ مسلمانان را یک بار برای همیشه نابود کنند، به سوی مدینه به راه افتادند. چون پیامبر ﷺ با یارانش مشورت کرد، سلمان فارسی، تازه‌مسلمانی از سرزمین پارس، پیشنهاد کرد که در تنگه‌های شمالی مدینه خندقی کنده شود؛ شیوه‌ای دفاعی که اعراب نمی‌شناختند اما در جنگ‌های پارسیان رایج بود.

پیامبر ﷺ خود در سرمای سخت در کنار یارانش خندق می‌کند و از شدت گرسنگی سنگی به شکم می‌بست. محاصره نزدیک به یک ماه به درازا کشید. سرانجام خداوند بادی سخت و نیروهایی نادیده فرستاد که اردوگاه‌های ائتلاف را پراکند، آتششان را خاموش کرد و خیمه‌هایشان را واژگون ساخت. آنان در بی‌سامانی عقب نشستند.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَاءَتْكُمْ جُنُودٌ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا وَجُنُودًا لَّمْ تَرَوْهَا

ای اهل ایمان! نعمت خدا را بر خود یاد کنید، هنگامی که سپاهیانی [به قصد نابود کردنتان] به سوی شما آمدند، پس بادی [کوبنده] و لشکریانی که آنها را نمی دیدید بر ضد آنان فرستادیم [تا آنان را در هم کوبیدند]؛ و خدا به آنچه انجام می دهید، بیناست.

سوره الأحۡزاب (33:9)

پیمان حدیبیه — ۶ ه‍.ق (۶۲۸ م)

در سال ششم پس از هجرت، پیامبر ﷺ و نزدیک به ۱٬۴۰۰ تن از یارانش در حال احرام برای انجام عمره (زیارت کوچک) بیرون آمدند. هیچ سلاح جنگی با خود نداشتند، تنها کاردهای آیینی برای قربانی. اما قریش که تاب تحمل قدرت نمادین ورود مسالمت‌آمیز مسلمانان به مکه را نداشت، خالد بن ولید را با سپاهی سواره فرستاد تا راهشان را ببندد.

پس از مذاکرات در دشت حدیبیه، پیمانی امضا شد با شرایطی که به ظاهر سخت به زیان مسلمانان بود: آن سال بی‌آنکه عمره به جای آورند به مدینه بازگردند، هر قریشی که به مدینه بگریزد بازگردانده شود، اما هر مسلمانی که به مکه بگریزد بازگردانده نشود، و آتش‌بسی ده‌ساله رعایت گردد. بسیاری از یاران آزرده شدند، اما پیامبر ﷺ شرایط را پذیرفت.

حکمت این کار تقریباً بی‌درنگ آشکار شد. آتش‌بس تهدید همیشگی جنگ را از میان برداشت و دروازهٔ ارتباط مسالمت‌آمیز و دعوت (فراخواندن به اسلام) را گشود. در دو سال پس از این پیمان، بیش از مجموع هجده سال پیش از آن، مردم به اسلام درآمدند. قرآن آن را پیروزی آشکار خواند:

إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُّبِينًا

به راستی ما برای تو پیروزی آشکاری فراهم آوردیم؛

سوره الفتۡح (48:1)

فتح مکه — فتح مکه، ۸ ه‍.ق (۶۳۰ م)

چون قریش با پشتیبانی از حملهٔ هم‌پیمانی به قبیله‌ای که با مسلمانان هم‌پیمان بود پیمان حدیبیه را شکست، پیامبر ﷺ سپاهی ده‌هزار نفری گرد آورد و به سوی مکه به راه افتاد. او تدابیر فوق‌العاده‌ای برای پنهان‌کاری اندیشید، به این امید که شهر را بی‌خون‌ریزی تسلیم کند.

مکه تقریباً بی‌آنکه جنگی رخ دهد تسلیم شد. پیامبر ﷺ فروتنانه وارد شهر شد، سرش بر مرکب چنان فروافتاده بود که نزدیک بود به زین برسد، و سورهٔ فتح (سورهٔ پیروزی) را می‌خواند. آن لحظهٔ نهایی پیروزی بود — شهری که او را بیرون رانده بود، پیروانش را شکنجه کرده بود، با او جنگیده بود و خاندانش را تحریم کرده بود، اینک بی‌دفاع پیش رویش گشوده بود.

و در این لحظهٔ قدرت مطلق، او رحمت را برگزید. در کنار کعبه ایستاد و به قریشیان گردآمده — همان مردمی که سیزده سال او را آزار و شکنجه کرده بودند — رو کرد و پرسید: «ای مردم قریش، گمان می‌کنید با شما چه خواهم کرد؟» پاسخ دادند: «تو برادری بزرگواری، فرزند برادری بزرگوار.» او اعلام کرد:

«بروید، که شما آزادید.» (Idh'habu fa antum at-tulaqa')

360 بتِ گرداگرد کعبه فرو افکنده شد، و با فروافتادن هر یک، پیامبر ﷺ خواند: «حق آمد و باطل از میان رفت. همانا باطل همواره از میان رفتنی است.» (سورهٔ اسراء 17:81). بلال، بردهٔ حبشی آزادشده که در همین خیابان‌ها شکنجه شده بود، بر بام کعبه بالا رفت و اذان گفت — فراخوان نماز — که بر شهری طنین انداخت که اکنون از بت‌پرستی پالوده شده بود.

حج وداع — Hajjat al-Wada'، 10 هجری (632 میلادی)

در سال دهم پس از هجرت، پیامبر ﷺ نخستین و تنها حج خود را به‌جا آورد، در حالی که بیش از 100,000 مسلمان او را همراهی می‌کردند. چون دریافت که این آخرین حج او خواهد بود، خطبهٔ مشهور وداع (Khutbat al-Wada') را در دشت عرفات در نهم ذیحجه ایراد کرد — سخنانی که یکی از عمیق‌ترین بیانیه‌های حقوق بشر در تاریخ به شمار می‌رود:

«ای مردم، پروردگار شما یکی است و پدر شما یکی است. عرب را بر غیرعرب برتری نیست، و نه غیرعرب را بر عرب؛ سپید را بر سیاه برتری نیست، و نه سیاه را بر سپید — مگر به تقوا و کردار نیک.»

او آنان را به حرمت جان، مال و آبرو یادآوری کرد؛ به مهربانی با زنان فرمان داد؛ شیوه‌های مالی ربوی دورهٔ پیش از اسلام را برانداخت؛ از گمراه شدن از راه پس از رحلت خود هشدار داد؛ و آنان را به چنگ زدن به قرآن و سنت او سفارش کرد.

سپس از آن اجتماع بزرگ پرسید: «آیا پیام را رساندم؟» آنان با صدای بلند گفتند: «آری!» او انگشتش را به آسمان بلند کرد و گفت: «ای الله، گواه باش.»

در همین حج بود که آخرین آیهٔ تشریع قرآن نازل شد:

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِينًا

[خوردن مواد ناپاک که تناسبی با جسم و روح شما ندارند] بر شما حرام شده است [مانند] گوشت مردار و خون و گوشت خوک و آنچه به نام غیر خدا کشته اند و حیوان خفه شده و آنچه به ضرب چوب و سنگ مرده و آنچه به سبب پرت شدن از بلندی جان داده و حیوانی که به ضرب شاخ حیوان دیگر از بین رفته و حیوانی که درنده ای آن را کشته و از آن خورده، مگر آنچه را که در آستانه مرگ، قابل تذکیه بوده و شما به دستور شرع تذکیه کرده اید، و نیز آنچه برای بت ها قربانی شده، و آنچه به وسیله تیرهای قمار سهم بندی می کنید بر شما حرام گشته است. [همه] این [امور] فسق و نافرمانی [از احکام خدا] ست. امروز کفرپیشگان از [شکست] دین شما ناامید شده اند؛ بنابراین از آنان مترسید و از من بترسید. امروز [با نصبِ علی بن ابی طالب به ولایت، امامت، حکومت و فرمانروایی بر امت] دینتان را برای شما کامل، و نعمتم را بر شما تمام کردم، و اسلام را برایتان به عنوان دین پسندیدم. پس هر که در حال گرسنگی شدید بی آنکه مایل به گناه باشد [به خوردن مُحرّمات بیان شده] ناچار شود، [می تواند به اندازه ضرورت از آنها بهره گیرد]؛ یقیناً خدا بسیار آمرزنده و مهربان است.

سوره المائدة (5:3)

وقتی عمر بن خطاب این آیه را شنید، گریست، زیرا دریافته بود که کامل شدن دین نشانهٔ آن است که رسالت پیامبر — و زمان او بر زمین — به پایان نزدیک می‌شود.

رحلت پیامبر ﷺ — ۱۲ ربیع‌الاول، ۱۱ هجری قمری (۶۳۲ میلادی)

اندکی پس از بازگشت از حجةالوداع، پیامبر ﷺ به تب شدیدی مبتلا شد. در روزهای آخر عمرش همچنان بر نماز، حقوق ضعیفان و بردگان، و وحدت امت اسلامی تأکید می‌کرد. واپسین لحظات عمرش را در حجره همسرش عایشه گذراند، در حالی که سرش در دامن او بود.

در واپسین دم‌ها، دستش را در آب فرو کرد، بر چهره‌اش کشید و گفت: «خدایا، با رفیق اعلی» (Allahumma ar-Rafiq al-A'la) — و با این سخن، هم‌نشینی خداوند و پیامبران در آخرت را بر ماندن در این دنیا برگزید. او در سن شصت‌وسه سالگی رحلت کرد.

وقتی عمر، که از شدت اندوه بر خود می‌پیچید، در مسجد ایستاد و اعلام کرد هر کس بگوید پیامبر ﷺ رحلت کرده است مجازات خواهد شد، ابوبکر وارد شد، پیشانی پیامبر را بوسید و خطاب به مردم گفت:

«هر کس محمد را می‌پرستید، بداند که محمد رحلت کرده است. و هر کس الله را می‌پرستد، بداند که الله زنده است و هرگز نمی‌میرد.»

سپس این آیه را خواند:

وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۚ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ

و محمّد جز فرستاده ای از سوی خدا که پیش از او هم فرستادگانی [آمده و] گذشته اند، نیست. پس آیا اگر او بمیرد یا کشته شود، [ایمان و عمل صالح را ترک می کنید و] به روش گذشتگان و نیاکان خود برمی گردید؟! و هر کس به روش گذشتگان خود برگردد، هیچ زیانی به خدا نمی رساند؛ و یقیناً خدا سپاس گزاران را پاداش می دهد.

سوره آل عمۡران (3:144)

توصیف ظاهری و اخلاقی او

ویژگی‌های ظاهری

اصحاب، پیامبر ﷺ را با جزئیاتی دقیق و محبت‌آمیز توصیف کرده‌اند. او میان‌قد بود، نه بلند و نه کوتاه، با سینه‌ای فراخ و شانه‌هایی پهن. رنگ چهره‌اش درخشان بود — او را نه سفیدِ روشن و نه تیره، بلکه گندمی درخشان و نورانی توصیف کرده‌اند. موهایش انبوه و موج‌دار بود و تا میان نرمه‌گوش‌ها و شانه‌هایش می‌رسید. چشمانش درشت و سیاه با مژه‌هایی بلند بود، و سفیدی چشمانش اندکی سرخ‌گون بود. صورتش را در درخشندگی چون ماه شب چهارده توصیف کرده‌اند. ریشی پرپشت و انبوه، پیشانی‌ای فراخ و فاصله‌ای خوشایند میان دندان‌های پیشین داشت. دستانش فراخ و نرم بود، و میان دو شانه‌اش مُهر نبوت قرار داشت — نشانه‌ای برجسته به اندازه تخم کبوتر.

اصحاب غالباً حضور او را بی‌درنگ دل‌ربا توصیف می‌کردند: «هر کس او را ناگهان می‌دید، مبهوت و شگفت‌زده می‌شد، و هر کس با او آشنا می‌شد، دوستش می‌داشت.» (Sunan at-Tirmidhi)

اخلاق او

وقتی از عایشه خواستند اخلاق پیامبر را توصیف کند، شیواترین و جامع‌ترین خلاصه ممکن را ارائه داد:

«اخلاق او قرآن بود.»

Sahih Muslim

این بدان معنا بود که هر فضیلتی که قرآن به آن فرمان داده بود، در رفتار روزمره‌اش تجلی یافته بود:

  • صداقت و درست‌کاری — حتی دشمنانش او را با لقب «امین» (امانت‌دار) می‌شناختند. حتی پس از اعلام نبوتش، قریش همچنان اشیای گران‌بهای خود را برای نگهداری نزد او می‌سپردند.
  • فروتنی عمیق — با فقیران می‌نشست، کفش‌های خود را وصله می‌زد، بزهای خود را می‌دوشید و به خانواده‌اش خدمت می‌کرد. غریبه‌ای که به مسجد وارد می‌شد نمی‌توانست او را از یارانش تشخیص دهد.
  • رحمت سرشار — با کودکان مهربان بود (اگر نوه‌اش در نماز بر پشتش بالا می‌رفت، سجده را طولانی می‌کرد)، با حیوانات نرم‌خو بود (از داغ زدن بر چهره آن‌ها و بار کردن بیش از حد بر چهارپایان نهی می‌کرد)، و حتی با دشمنان نیز مهربان بود.
  • گذشت شگرف — پس از فتح مکه، او هند دختر عتبه (که دستور مثله کردن پیکر حمزه را داده بود)، وحشی (که حمزه را کشت) و عکرمه بن ابوجهل (پسر سرسخت‌ترین دشمن اسلام) را بخشید.
  • سخاوت فوق‌العاده — او هرگز به کسی که از او چیزی می‌خواست «نه» نمی‌گفت. وقتی دره‌ای پر از گوسفند به او دادند، همه را بخشید. روزها در خانه‌اش آتشی برای پختن غذا روشن نمی‌کرد و با خرما و آب گذران می‌کرد.
  • صبر تزلزل‌ناپذیر — او مرگ شش تن از هفت فرزندش، سال‌ها آزار و اذیت، حملات فیزیکی، خیانت و درد تماشای رنج یارانش را تحمل کرد — همه را بدون شکایت یا تلخی
  • عدالت — او قانون را برای همه یکسان اجرا می‌کرد. هنگامی که زنی از خانواده‌ای نجیب به دزدی گرفتار شد و مردم شفاعت او را خواستند، فرمود: «به الله سوگند، اگر فاطمه دختر محمد دزدی می‌کرد، دستش را می‌بریدم.» (Sahih al-Bukhari)

میراث او

در بازهٔ بیست‌وسه سال، پیامبر محمد ﷺ شبه‌جزیرهٔ عربستان را از سرزمینی گرفتار جنگ‌های قبیله‌ای، بت‌پرستی، زنده‌به‌گور کردن دختران و بی‌عدالتی اجتماعی، به تمدنی مبتنی بر توحید، دانش، عدالت و وجدان اخلاقی دگرگون کرد. جامعه‌ای که او ساخت، بعدها یکی از تأثیرگذارترین تمدن‌های تاریخ بشر را بنیان نهاد — با حفظ و پیشبرد فلسفهٔ یونانی، پیشگامی در جبر و نورشناسی، ساختن دانشگاه‌ها قرن‌ها پیش از اروپا، و رساندن پیام اسلام به هر قارهٔ مسکونی.

میراث ماندگار او شامل موارد زیر است:

  • استقرار توحید ناب در جامعه‌ای غرق در شرک و خرافه‌پرستی
  • یکپارچه‌سازی قبایل متخاصم در یک ملت واحد که پیوندش ایمان بود، نه خون
  • ارتقای حقوق زنان — اعطای حق مالکیت، ارث، رضایت به ازدواج، درخواست طلاق و آموزش به آنان، در زمانی که تمدن‌های دیگر دربارهٔ داشتن روح در زنان بحث می‌کردند
  • آزادی و کرامت‌بخشی به بردگان — آزاد کردن بردگان را از پرفضیلت‌ترین اعمال در اسلام قرار داد و چهارده قرن پیش از جنبش حقوق مدنی مدرن، برابری نژادی را اعلام کرد
  • ترویج آموزش — دانش‌آموزی را برای هر مسلمان، زن و مرد، تکلیفی دینی قرار داد
  • حفظ قرآن و سنت — به جای گذاشتن دو منبع هدایت که همچنان زندگی نزدیک به دو میلیارد نفر را امروز شکل می‌دهند

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ

و تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم.

سوره الأنبياء (21:107)

ادامه مطالعه